ஸல்மான் பாரிஸி (ரலி)

இஸ்லாமிய வரலாற்றில் தியாகம் என்ற வார்த்தைக்கு உருவம் கொடுத்தால், அது ஸல்மான் பாரிஸி (ரலி) அவர்களின் முகமாகத்தான் இருக்கும். பாரசீகத்தின் பெரும் செல்வந்தக் குடும்பத்தில் பிறந்து, உண்மையைத் தேடி பல நாடுகளைக் கடந்து, இறுதியில் ஒரு அடிமையாக மதீனாவிற்குள் நுழைந்தவர். ஆனால், இஸ்லாத்தை ஏற்ற பிறகு அவர் செய்த தியாகங்கள், உலக வரலாற்றிலேயே எந்த ஒரு மனிதனாலும் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியாதவை!

ஹிஜ்ரி 5-ஆம் ஆண்டு அது. இஸ்லாமிய வரலாற்றின் மிகக் கொடூரமான காலகட்டம். மக்கத்துக் குறைஷிகள், யூதர்கள் மற்றும் பல அரபுக் கோத்திரங்கள் என சுமார் 10,000 பேர் கொண்ட பிரம்மாண்டமான படை மதீனாவை அழிக்கத் திரண்டு வந்தது. முஸ்லிம்களின் படையோ வெறும் 3,000 பேர்தான். அண்ணலார் (ஸல்) அவர்கள் என்ன செய்வது என்று ஆலோசித்தபோது, ஒரு குரல் ஒலித்தது.

"இறைத்தூதரே! எங்கள் பாரசீக தேசத்தில் எதிரிகளின் படை பலமாக இருந்தால், நகரத்தைச் சுற்றி நாங்கள் பெரிய அகழ் (பள்ளம்) தோண்டி எங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்வோம்" என்றார் ஸல்மான் பாரிஸி (ரலி). அரபு உலகிற்கு அது முற்றிலும் புதிய யுக்தி. அந்தத் திட்டம் உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

கடும் குளிர்... பசியால் வயிற்றில் கல்லைக் கட்டிக்கொண்டு வேலை செய்யும் கொடிய வறுமை. அந்த நேரத்தில் ஸல்மான் (ரலி) அவர்கள் ஒரு ஆளாக நின்று 10 பேரின் வேலையைச் செய்தார்! அவருடைய அந்த அசுர உழைப்பைப் பார்த்து வியந்த ஸஹாபாக்கள் மத்தியில் ஒரு சிறிய போட்டி உருவானது. முஹாஜிர்கள், "ஸல்மான் எங்களைச் சேர்ந்தவர்" என்றார்கள்; அன்சாரிகளோ, "இல்லை, ஸல்மான் எங்களைச் சேர்ந்தவர்" என்றார்கள்.

அப்போது அங்கு வந்த அகிலத்தின் அருட்கொடை அண்ணலார் (ஸல்) அவர்கள் சொன்ன வார்த்தை, வரலாற்றின் மாபெரும் பொன்னெழுத்துக்கள்: "ஸல்மான் உங்களைச் சேர்ந்தவரல்ல; அவர் என் குடும்பத்தைச் (அஹ்லுல் பைத்) சேர்ந்தவர்!" பாரசீகத்தில் பிறந்த ஒரு மனிதருக்கு, அண்ணலாரின் குடும்பம் என்ற மாபெரும் அந்தஸ்தைப் பெற்றுத் தந்தது அவருடைய அந்த வியர்வையும் தியாகமும்தான்!

காலங்கள் உருண்டோடின. இஸ்லாமிய சாம்ராஜ்யம் விரிவடைந்தது. உமர் (ரலி) அவர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில், ஒருகாலத்தில் பாரசீகத்தின் தலைநகராகப் கோலோச்சிய 'மதாயின்' (Ctesiphon) நகருக்கே ஆளுநராக ஸல்மான் பாரிஸி (ரலி) நியமிக்கப்பட்டார். பிரம்மாண்டமான அரண்மனைகள் நிறைந்த அந்த நகரில், இந்த இஸ்லாமிய ஆளுநர் எங்கே வாழ்ந்தார் தெரியுமா? ஒரு சிறிய மரத்தடியில் அல்லது ஒரு சாதாரணக் குடிசையில்! ஆளுநராக அவருக்குக் கிடைக்கும் பலாயிரம் திர்ஹம்கள் சம்பளத்தை அப்படியே ஏழைகளுக்குத் தர்மம் செய்துவிடுவார். சரி, அவருடைய சாப்பாட்டிற்கு என்ன செய்தார்? தன் கைகளால் பேரீச்ச ஓலைகளைக் கொண்டு கூடைகளை முடைவார். அதைச் சந்தையில் விற்று வரும் சில காசுகளில் ஒரு பகுதியைத் தர்மம் செய்துவிட்டு, மீதி இருப்பதில்தான் தன் உணவை வாங்குவார். "என் கைகளால் உழைத்து உண்பதையே நான் விரும்புகிறேன்" என்று அந்த மாபெரும் தேசத்தின் ஆளுநர் நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கூறினார்.

ஹிஜ்ரி 35-ஆம் ஆண்டு. ஸல்மான் (ரலி) அவர்கள் மரணப் படுக்கையில் இருக்கிறார். அப்போது அவரைப் பார்க்க வந்த ஸஅத் இப்னு அபீ வக்காஸ் (ரலி) அவர்கள், ஸல்மான் அழுவதைப் பார்த்து பதறிப்போனார். "நபிகளாரின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று நற்செய்தி சொல்லப்பட்ட நீங்கள் ஏன் அழுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். அதற்கு ஸல்மான் (ரலி) அவர்கள் கண்ணீரோடு சொன்னார்: "மரணம் நெருங்கிவிட்டதால் நான் அழவில்லை. நபிகளார் எங்களிடம் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்தார்கள். 'ஒரு பயணி வைத்திருக்கும் மூட்டை அளவுதான் உங்களின் உலகச் சொத்து இருக்க வேண்டும்' என்றார்கள். ஆனால், என்னைச் சுற்றி இவ்வளவு பொருட்கள் இருக்கின்றனவே! நபிகளாரின் வாக்கை நான் மீறிவிட்டேனே என்று பயந்து அழுகிறேன்" என்றார்.

அப்போது அந்த அறையைச் சுற்றிப் பார்த்த ஸஅத் (ரலி) அவர்களின் கண்கள் கலங்கின. ஏனென்றால், அந்த மாபெரும் ஆளுநரின் அறையில் இருந்த மொத்தச் சொத்துக்கள்: ஒரு தண்ணீர் குடிக்கும் பாத்திரம், ஒரு பழைய பாய், மற்றும் மாவு பிசையும் ஒரு பாத்திரம்! இதைத்தான் அவர் 'பிரம்மாண்டமான சொத்து' என்று எண்ணிக் கண்ணீர் வடித்தார்.

உலகத்தின் சுகபோகங்கள் அனைத்தையும் ஒருபுறம் தள்ளிவிட்டு, ஈமானின் சுவையை மட்டுமே தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ருசித்த அந்த தியாகச் செம்மலின் வாழ்க்கையை அல்லாஹ் பொருந்திக்கொள்வானாக!

✍️ Abdullah Ibnu Naseer 

#IslamicHistory #SahabaSeries #Ramadan2026 #SalmanAlFarsi #BattleOfTrench #SimplicityInIslam #AbdullahIbnuNaseerWriteups